Piotr Bielecki jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Szkolnictwa Wyższego –EAIR. Przywołana tutaj książka omawia w bardzo rzetelny sposób podstawy stosowania bonów edukacyjnych i ich realizacje w praktyce oświatowej. Relacjonuje sukcesy, ale też i niepowodzenia związane z zastosowaniem bonów edukacyjnych w oświacie wybranych krajów, od Stanów Zjednoczonych poprzez Chile do krajów europejskich. W książce zawarte są opisy mechanizmów finansowania oświaty powszechnej, analiza statystyk edukacji państw europejskich, opis Edukacyjnego Konta Osobistego – instrumentu urynkowienia edukacji.

Praca Piotra Bieleckiego zasługuje na bardzo dużą uwagę osób zajmujących się zarządzaniem oświatą. Każdy, kto chce wypowiadać się w sprawach bonów edukacyjnych powinien ją przeczytać.

Lata 80, były początkiem, jak pisze autor dokonywanych powszechnie wyborów edukacyjnych w świecie. Wtedy upowszechniły się różne metody kształcenia ( koncepcje Daltona, Freineta, Montessori, Waldorfa/Steinera).

W Polsce dopiero lata 90 przyniosły wzmożoną krytykę rejonizacji kształcenia. W ślad za tymi wydarzeniami, już wtedy, zaczęto podważać monopolistyczną i paternalistyczną rolę państwa w zarządzaniu oświatą. Prawo moralne państwa do prowadzenia szkół i podejmowania decyzji o całokształcie wyglądu oświaty stało się, jak napisał Bielecki „ tylko zwykłą uzurpacją”. W tym samym czasie wzmocniło się zainteresowanie szybko rozwijającą się prywatną edukacją, obejmującą usługi ( szkolenia pracowników firm, programy edukacyjne o charakterze wyrównawczym), produkty (wydawnictwa, wyposażenia dydaktyczne, handlowe), szkoły ( od przedszkoli po wyższe uczelnie). Zaczęły się realizować idee wyboru edukacyjnego, generujące zjawiska konkurencji między dostawcami usług edukacyjnych.