W chwili obecnej jest już najwyższy czas, na to, aby zrobić kolejny krok, podtrzymujący konkurencyjność usług edukacyjnych. Rozwiązaniem może i powinien stać się etap wprowadzenia bonów edukacyjnych. Etap, który musi zostać poprzedzony opracowaniem nowych zasad budowania centralnego i samorządowego budżetu oświaty a także nowych, zobiektywizowanych kryteriów podziału środków budżetowych miedzy poszczególne szkoły. W warunkach polskich problematyka ta należy do najbardziej zaniedbanych obszarów finansów publicznych i samorządowych.

Czym więc są owe bony edukacyjne, stanowiące przedmiot wielu sporów, Bielecki buduje w swojej książce następującą definicję „Pod pojęciem bonu edukacyjnego rozumieć będziemy talon (kupon, czek imienny), a więc.quasi – papier wartościowy mający charakter finansowy o określonej sile nabywczej, który można zrealizować w dowolnie wybranej instytucji edukacyjnej […] Rolę konsumentów mogą pełnić zarówno rodzice uczniów, jak i studenci – dokumentując samodzielne wyborów edukacyjnych. […] Z ekonomicznego punktu widzenia bony można traktować również jako formę ‘pieniądza” na rynku usług edukacyjnych.” (s.12) Bony określają uprawnienia do zakupu usługi edukacyjnej, nie stanowią przedmiotu obrotu (kupno – sprzedaż), są dokumentem imiennym i wykluczają możliwość zrzeczenia się na cudzą korzyść.