Bony edukacyjne. Granice urynkowienia edukacji.
Pilotażowe projekty edukacyjnych kont edukacyjnych zostały wdrożone także i w Wielkiej Brytanii, gdzie w końcu lat 90, lokalne centra kształcenia ustawicznego organizowały edukację dla osób dorosłych. We wrześniu 2000 roku system kont został wprowadzony w całym kraju. Centrum kont edukacyjnych powołano także w Szkocji i Irlandii. Obecnie funkcjonują w Szwecji, Holandii, Szwajcarii, Hiszpanii, Kanadzie. Tak więc konta edukacyjne są kolejnym sprawdzonym projektem, który można zastosować w Polsce. Mechanizmy edukacji ustawicznej zastosowane w każdym z przywołanych wyżej krajów doprowadził do uświadomienia mieszkańcom ich odpowiedzialności za własną naukę i rozwój.
Piotr Bielecki w swojej książce przytacza i dokładnie omawia najprawdopodobniej wszystkie możliwe analizy, które gdziekolwiek się ukazały dotyczące bonów edukacyjnych. Komplementarny sposób przedstawienia zagadnienia pozwala przyjrzeć się tym badaniom, które entuzjastycznie traktują metodę bonów, jak i tym, które traktują je z dystansem czy tez nawet z niechęcią. Jednakże wszystkie opinie opierają się na doskonałej znajomości przedmiotu. Badania nad efektywnością wyboru metody zarządzania oświatą w sektorze publicznym wskazują między innymi na korzyści uczniów i podatników. C.M. Hoxby, przedstawiciel renomowanego instytutu NBER, autor dwóch raportów badawczych wykorzystujących poza analizą danych także metodę wnioskowania statystycznego pisze o skutkach wprowadzenia bonów edukacyjnych w szkołach publicznych. Hoxby między innymi podkreśla to, że badania empiryczne nie potwierdzają hipotezy o wpływie selekcji w szkołach objętych systemem bonów na wzrost nierówności edukacyjnych, potwierdzają zaś to, że wzrost konkurencyjności między szkołami pociąga za sobą wzrost jakości nauczania a także i to, że rodzice zaprzestają posyłać dzieci do szkół prywatnych.
Zainteresowanych przeglądem ankiet i analiz odsyłam do książki Piotra Bieleckiego. Analitycy finansów oświatowych w Polsce są świadomi trudności wynikających z szeregu ograniczeń między innymi prawnych i organizacyjnych utrudniających wprowadzenie innowacji mających na celu podniesienie jakości kształcenia.
Piotr Bielecki w swojej książce przytacza i dokładnie omawia najprawdopodobniej wszystkie możliwe analizy, które gdziekolwiek się ukazały dotyczące bonów edukacyjnych. Komplementarny sposób przedstawienia zagadnienia pozwala przyjrzeć się tym badaniom, które entuzjastycznie traktują metodę bonów, jak i tym, które traktują je z dystansem czy tez nawet z niechęcią. Jednakże wszystkie opinie opierają się na doskonałej znajomości przedmiotu. Badania nad efektywnością wyboru metody zarządzania oświatą w sektorze publicznym wskazują między innymi na korzyści uczniów i podatników. C.M. Hoxby, przedstawiciel renomowanego instytutu NBER, autor dwóch raportów badawczych wykorzystujących poza analizą danych także metodę wnioskowania statystycznego pisze o skutkach wprowadzenia bonów edukacyjnych w szkołach publicznych. Hoxby między innymi podkreśla to, że badania empiryczne nie potwierdzają hipotezy o wpływie selekcji w szkołach objętych systemem bonów na wzrost nierówności edukacyjnych, potwierdzają zaś to, że wzrost konkurencyjności między szkołami pociąga za sobą wzrost jakości nauczania a także i to, że rodzice zaprzestają posyłać dzieci do szkół prywatnych.
Zainteresowanych przeglądem ankiet i analiz odsyłam do książki Piotra Bieleckiego. Analitycy finansów oświatowych w Polsce są świadomi trudności wynikających z szeregu ograniczeń między innymi prawnych i organizacyjnych utrudniających wprowadzenie innowacji mających na celu podniesienie jakości kształcenia.