Dla preferujących rozwiązania rynkowe reformatorów edukacji podstawowym remedium na niską jakość pracy szkół publicznych stało się zmuszenie ich do konkurowania o zainteresowanie ich ofertą edukacyjną uczniów i rodziców, jak również powiązanie szkolnych budżetów z liczbą uczniów. Wszelkie projekty zmian oparli oni na trzech fundamentalnych zasadach:
- wyrównywania szans edukacyjnych uczniów, w powiązaniu z możliwością znalezienia przez każdego młodego człowieka drogi edukacyjnej odpowiadającej jego uzdolnieniom i zainteresowaniom
- autonomii szkół, co naturalnie wiąże się z decentralizacją systemu zarządzania oświatą
- różnorodnością szkolnej oferty.

Równocześnie ogromne znaczenie miało dla nich stworzenie rodzicom pełnych możliwości wyboru szkoły dla swojego dziecka. Wszelkie ograniczenia tego prawa poprzez np. szkolne obwody potraktowane zostały jako klasyczne ograniczenie obywatelskich wolności. Oczywiście w urynkowionej edukacji zasadnicze znaczenie ma optymalne wydawanie przeznaczonych na nią publicznych pieniędzy. Edukacja traktowana jest jak ekonomiczne dobro, przy mocnym podkreślaniu jej ogromnej wartości dla przyszłości młodego człowieka. Równocześnie szkoły stają się informacyjnie „przejrzyste” dla obywateli, obowiązuje zasada ich pełnej rozliczalności przed klientami (obywatelami).