Można stwierdzić, że zadaniem ministerstwa edukacji jest w tej chwili kreowanie strategii edukacyjnej oraz krajowych standardów edukacyjnych. Natomiast pomiarem jakości kształcenia zajmują się autonomiczne lokalne agencje oświatowe. Warto wspomnieć, że nowozelandzkie prawo oświatowe uniemożliwia zakładanie nowej szkoły publicznej w danym obszarze, jeżeli liczba miejsc w istniejących szkołach nie jest mniejsza od liczby ich potencjalnych uczniów, czyli obywatele mają pełną możliwość wyboru w obrębie istniejącej sieci szkolnej. W tej materii bardziej elastyczne rozwiązania istnieją w niektórych częściach USA, gdzie można założyć nową szkołę publiczną, jeżeli istniejące nie spełniają oczekiwań rodziców. Niezależnie od tego trzeba stwierdzić, że nowozelandzka oświata skutecznie pokonała przeszkody na drodze do rynku edukacyjnego. Z całą pewnością jej system szkolny można określić mianem systemu szkół obywateli, a nie biurokratów. Jak stwierdził w lutym 1998 r. jeden z twórców nowozelandzkiej reformy Lyall Perris w opracowaniu „Implementing Education Reforms in New Zealand” przykład jego kraju pokazuje, że rzeczywista zmiana jest możliwa.